Kapitein van de toekomst bleef op zee
 
 
 
 
 

Hamid van Lohuizen combineerde zijn fascinatie voor de grote vaart met zijn activiteiten voor Greenpeace. Hij was kapitein en leidde een succesvolle campagne. Tijdens een recente reis naar Canada raakte Van Lohuizen (35) te water. Hij werd niet teruggevonden.
 
 


 
     
 

 


Bij Greenpeace gold Hamid van Lohuizen (35) als de kapitein van de toekomst. De man die het roer van de oude generatie actievoerders moest overnemen. Maar de zee ontnam hem deze week het leven.

Al op vroege leeftijd raakte Van Lohuizen gefascineerd door de zee en de schepen die haar bevaren. Niemand keek er dus van op toen de geboren Utrechter na de havo voor de zeevaartschool koos. Die maakte hij niet af, hij wilde meteen naar zee.

Tientallen rederijen liep hij af, op zoek naar die ene plek die hem van wal zou halen. Uiteindelijk mocht hij in januari 1985 als jongste matroos aan de slag. Tussen zijn reizen door werd Van Lohuizen actief bij de Amsterdamse krakersscene en actiewereld. De stap naar Greenpeace was snel gemaakt. In 1986 mocht hij als vrijwilliger mee op de Beluga. Vijf jaar later was hij opgeklommen tot stuurman.

Omdat zijn werkzaamheden bij de milieubeweging niet werden erkend door de maritieme autoriteiten, werkte Van Lohuizen enkele maanden per jaar op de koopvaardij. Dan ruilde hij zijn idealen in voor zijn droom: het felbegeerde kapiteinsbrevet. En heette Hamid van Lohuizen gewoon Willem. Niet omdat niemand mocht weten dat hij de broer van de fotograaf Kadir was, maar gewoon omdat zijn naam in die wereld te vaak een tongbreker bleek.

Twee jaar geleden kreeg Van Lohuizen eindelijk zijn brevet. Vervolgens mocht hij als kapitein van de Amazon Guardian, die hij zelf had gecharterd, de grote Greenpeace-campagne ter bescherming van het Zuid-Amerikaanse regenwoud leiden.

Daar bleek zijn enorme kennis van zaken en zijn drang naar perfectionisme en zijn doorzettingsvermogen. De campagne werd een groot succes. Greenpeace-directeur Martini Gotje noemde Van Lohuizen de kapitein van de toekomst.

In september zou Van Lohuizen opnieuw naar de Amazone vertrekken, maar het lot beschikte anders. Begin dit jaar ging het voor het eerst mis. Tijdens een tocht met de Arctic Sunrise naar Santos, bij São Paolo, werd Van Lohuizen getroffen door een hersenbloeding. Toch voer hij nog 24 uur door. Een kapitein hoort zijn schip naar de haven te brengen. En dat deed Van Lohuizen.

Maandenlang moest hij herstellen. Zijn doorzettingsvermogen en zijn liefde voor de zee hielpen Van Lohuizen bovenop. In juni mocht hij weer varen. Aangezien hij uitgerust aan zijn nieuwe avontuur in het regenwoud wilde beginnen, koos hij voor een rustig baantje als tweede stuurman op een tocht van Virginia naar Quebec.

De Canadese staat zou hij nooit meer zien. Nadat hij van 12 tot 4 uur 's nachts wacht had gehouden, raakte Van Lohuizen door onbekende oorzaak te water.

Een etmaal lang zochten kustwacht en toegesnelde schepen naar van Lohuizen. Tevergeefs, de kapitein van de toekomst was voor altijd verenigd met de zee.

Iņaki Oņorbe Genovesi - Volkskrant 21-7-2001